• Ontlading op de oceaan

    Groene planten, turquoise water, roze bloemen, gele bananen, een weelderige regenboog overspoelde ons toen we na 21 dagen varen aankwamen aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. We zijn in Bequia, één van de Grenadines, en het is hier net een ansichtkaart, zo mooi.   De onstuimigheid die we beschreven in het vorige bericht heeft bijna tot het eind aangehouden. Geen oppervlak was veilig zonder antislipmatje, en als je iets moest doen waar twee handen voor nodig zijn, zoals een kop thee inschenken, gebruikten we daarvoor het cardanisch fornuis. Alleen de laatste twee of drie dagen was het iets rustiger. Zo relatief rustig zelfs dat ik op een gegeven…

  • Zeeën van tijd

    We zijn halverwege! We hebben inmiddels al bijna 1200 mijl afgelegd, dus de hoogste tijd voor een update via de satelliettelefoon. De boot houdt zich goed, zo voor de wind. Genua aan de ene kant, kotterfok aan de tweede voorstag aan de andere kant, allebei uitgeboomd. Dat betekent dat er aan beide kanten een boom – een lange stok – van de mast naar de zijkant van de boot gaat, waar de punt van de genua of fok in zit. Zoals de Duitse boot zei die een tijdje 5 mijl verderop naast ons voer en die we aanriepen op de marifoon: we varen ‘am Schmetterling’, met een bezaantje bij tegen…

  • Mindelo & Santo Antao

    De laatste dagen Kaapverdië staan in het teken van de oversteek over de Atlantische Oceaan voorbereiden. Dat betekent laatste reparaties en bevoorraden (voor zover dat gaat hier, maar onze bilge ligt nog vol houdbare spullen). Een paar dagen voor oud en nieuw begint onze oversteek. Maar eerst: wandelen op Santo Antao met Peggy! Santo Antao is het groenste eiland van Kaapverdië. Aan de noordkant zijn de rotsen weelderig begroeid, en overal tussendoor wuiven de pluimen van het suikerriet. Het is onmogelijk op de foto vast te leggen hoe mooi dat is. Het is echt een veel natter eiland dan de andere Kaapverdische eilanden; op de laatste dag waren we zelfs…

  • Sodade

    Ons Kaapverdische avontuur begint op Sal; een opvallend kaal eiland. Er groeit nagenoeg niks en behalve zout en vis zijn er geen grondstoffen. Toerisme is de belangrijkste bron van inkomsten. Palmeira, waar wij aankomen en moeten inklaren, heeft niet veel meer dan simkaartenwinkels en een supermarkt ter grootte van een gemiddelde Nederlandse nachtwinkel voor de locals, en een paar eettentjes en souvenirshops voor het busje toeristen dat dagelijks vanuit badplaats Santa Maria afgeleverd om een dagje met tourcatamaran “Sodade” te varen. Huizen zijn soms mooi en goed onderhouden, soms onafgebouwde krotten, en dat dwars door elkaar. We liepen het dorp in vijf minuten uit, en dan sta je in de…

  • Oversteken naar Kaapverdië

    De oversteek naar Kaapverdië begon gespannen. We voelden het allebei. De afvaart uit de haven ging door moeilijke valwinden niet helemaal soepel en we hadden allebei de vorige oversteek-aankomst, achter de reddingsdienst aan, nog vers in het hoofd. Een stemmetje in ons hoofd zei ‘wat zal er dit keer stuk gaan?’ Helaas eiste ook deze tocht inderdaad slachtoffers. Maar we vonden al gauw ons ritme en uiteindelijk beleefden we op deze oversteek een paar van onze gelukkigste momenten tot nu toe. We beginnen maar even met wat er kapot ging, dan is dat maar gebeurt; zo ging het onderweg ook. Op dag één bleek het lummelbeslag, waarmee de giek vast…

  • Pepernoten

    Met dit recept voor pepernoten maakte mijn moeder de blits bij Nederlanders toen mijn ouders in de jaren '70 in Jordanië woonden. Zo ver weg in een vreemd land smaken ze naar thuis en dat deden ze voor ons ook op de oceaan tussen de Canarische Eilanden en de Kaapverdië. Ze zijn zo makkelijk dat ik ze als klein kind al hielp rollen; mijn eerste bakherinnering. Er is hooguit wat geduld voor nodig om de kleine balletjes allemaal ongeveer even groot te rollen. Dit recept is precies genoeg voor één bakplaat vol (of twee boot-oven-bakplaten, dus ik heb onderweg een half receptje gemaakt), mits je mooie kleine pepernootjes rolt. 

  • Zeeleven en vulkaanpracht op La Gomera

    Op naar La Gomera, het groenste van alle Canarische Eilanden. Wij gaan er op zoek naar een goeie ankerplek en laten het geklus in Tenerife achter. Hoewel we het ook in de ankerbaai niet kunnen laten een paar laagjes verf te smeren. Van Santa Cruz in NW Tenerife varen we met een mooi windje naar ZO. Dat ging heerlijk, maar het was al vrij snel duidelijk dat de zes knopen snelheid gemiddeld die we nodig hadden om voor het donker in La Gomera aan te komen, niet gehaald werden. Daarom eerst voor anker aan de zuidkant van Tenerife. Dit is de kant van het eiland waar veel stranden zijn, in…

  • Oversteek naar Canarische Eilanden

    Na een periode in Portugal van wachten op beter weer en een zieke Björn, zijn we onderweg naar Tenerife, een van de Canarische Eilanden. Op dag 5 zijn we moe en hard toe aan een douche, maar we zitten helemaal in het ritme en zijn gelukkig. We vangen zelfs een bonito, en eten heerlijke ceviche. Met nog net geen land in zicht valt de wind weg en we besluiten te motoren tot er weer wind is. Als we buiten samen het zeil opdoeken horen we ineens vanuit de kajuit een schelle piep, als een fluitketel. Het lampje van het temperatuuralarm brandt…   Aan het begin van de oversteek verlieten we…

  • Kipstoofpot uit Iran (khorest fesenjan)

    Khorest fesenjan is een Iraans gerecht dat naast Mansaf uit Jordanië een van de favoriete Arabische gerechten is bij Linda’s ouders thuis. De smaak is het best te beschrijven als hartig en troostrijk. Het is één van onze go-to oversteekrecepten; we maken dan van tevoren een grote panen warmen op wat we nodig hebben. Het is ontzettend makkelijk, zeker voor hoe extreem lekker het is; mits je iets hebt om de walnoten fijn te hakken. Alleen de granaatappelmelasse is misschien niet overal te verkrijgen, maar heel goed te vervangen door appelstroop of andere dingen. Dan smaakt het iets minder Arabisch maar niets minder lekker.

  • Schwarzwalder port-torte

    Als er één gebakje typisch Portugees is dan is het natuurlijk pastei de nata. Ik dacht altijd dat dat een heel matig gebakje was, een zwartgeblakerde, taaie, smakeloze eiercustard in een slof bakje dat ooit bladerdeeg was. Maar dat is hoe je ze in Nederland krijgt. In Portugal krijg je een heerlijk bladerend deeg met daarin een lobbige vulling die smaakt naar melk direct uit de koe. En omdat er in Portugal op elke hoek van de straat een pastelleria zit, een soort kruising tussen een bakkerij en een café met altijd super goeie koffie, hebben we er geen tekort aan gehad.Maar ja. Pasteis de nata moeten klaarblijkelijk onder een…